Francuski formy akcentowane : moi, toi, lui, elle, nous, vous, eux, elles

Użycie :

Kiedy chcemy zaakcentować podmiot :

Moi, je ne suis pas d’accord.   Jeśli chodzi o mnie, nie zgadzam się.

On va a la foret. Lui, il reste.   Idziemy do lasu. On zostaje. (« on » jest podwójnie zaakcentowane)

Nous aimons le rock. Marie et Jean, eux, ils préferent le jazz.  Lubimy rocka. A Maria i Jan ? Oni wolą jazz.

- Qui veut du thé ?    - Kto chce herbaty ?

- Moi !             - Ja !

- Je vais en métro. Et toi ?      - Jadę metrem, a ty ?

- Moi aussi.                 - Ja też.

- Pauline est forte en mathematiques.  Marc aussi ?    - Paulina jest mocna w matematyce. Marek też ?

- Pas lui.    On nie.

- C’est toi, Pierre ?        - To ty, Piotr ?

- Oui, c’est moi.            - Tak, to ja.

Po przyimku :

Aujourd’hui, je déjeune chez Anne. › Aujourd’hui, je déjeune chez elle.   Dziś jem obiad u Anny. ›Dziś jem obiad u niej.

Tu peux toujours compter sur Marc. › Tu peux toujours compter sur lui.
Zawsze możesz liczyć na Marka. › Zawsze możesz na niego liczyć.

Vous avez un portable sur vous ? (przy sobie)   Macie/ma pan/pani przy sobie komórkę?

Ils sont assis devant leurs parents. Ils sont assis devant eux.
Oni siedzą na przeciwko swoich rodziców. › Oni siedzą na przeciwko nich.

C’est mon livre. › Ce livre est a moi.   To moja książka. › Ta książka jest moja. (należy do mnie)

W trybie rozkazującym :

Donne-moi le stylo, s’il te plaît.   Daj mi, proszę, długopis.

Réveillez-vous !   Obudźcie się ! (wy)

Dépeche-toi !   Pospiesz się ! (ty)